De individuele begeleidingstrajecten met paarden bij Grip zijn niet gericht op behandeling, maar op begeleiding. Uit onderzoek is bekend dat mensen rustig worden van het omgaan met dieren en paarden in het bijzonder1. De Grip-aanpak gaat verder dan dat. Doordat de begeleider benoemt wat er in die actuele situatie gebeurt, krijgt de jongere meer grip op onder andere zijn sociale vaardigheden. Hoewel mensen uiteindelijk vaak rustig worden van het omgaan met dieren, zijn gevoelens van frustratie tijdens de begeleiding zeker aanwezig. Het paard spiegelt immers ook de beperkingen van de deelnemer. Vaak liggen hier aangrijpingspunten voor leerprocessen.

3Om de werkwijze van Grip te beschrijven is het begeleidingstraject van zeven jongeren nauwkeurig gevolgd. In interviews zijn jongeren, hun ouders en begeleiders gevraagd naar hun ervaringen. Begeleidingssessies zijn door studenten van de Hogeschool Utrecht geobserveerd en gefilmd. Met behulp van dit filmmateriaal hebben de jongeren en hun begeleiders digital stories gemaakt. In deze korte films geven zij aan wat voor hen kenmerkende aspecten zijn van de begeleidingssessie. Op basis van deze gegevens is een beschrijving gemaakt van de aanpak. Bij die beschrijving worden drie fasen onderscheiden:

  1. de intake en planning van handelingsplanning.
  2. De begeleiding
  3. De afsluiting

“Ik vind het heel rustgevend om met dieren en dan vooral met paarden dingen te doen.”

Omdat beelden meer zeggen dan duizend woorden, worden de beschrijvingen ondersteund met het in het onderzoek ontwikkelde beeldmateriaal. In de beschrijving wordt vooral de rol van de begeleider belicht. Daarbij gaat het om een voortdurende wisselwerking in de driehoeksrelatie jongere-paard-begeleider.